Artık yaşamlarının ileriki dönemlerinde geriye dönüp bakanları küçümsemek yerine, onları anlamaya başlıyordu. Kendisi de bunu yavaş yavaş yapmaya başladığını fark etmişti. Bu duygu korkunçtu! Daha ne değişimler kapıdaydı kim bilir?

Yaşamlarımızın ilk Yılları boyunca yalnızca bakarız. Sonunda görmeye eğimli şahin bir bakışa sahip isek eğer, Görmek isteyebileceğimizden fazlasını görürüz. Oysa Ötekiler mağarada huzurludur. 

 Hafıza, içinde işkence aletlerimizin bulunduğu bir arşivdir. Orayı karıştırmak cesaret gerektirir.

Özlemin Apayrı bir büyüsü vardır. Dile getirilemeyeni en çok derinden olanıdır. 

Kelimelere dökülmüyor diye yaşanmıyor sayılmaz ki duygular...

 30’a merdiven dayadım. Ama tırmanacak gücü bulamıyorum kendimde...

 bugün doğum günüm...

30'a doğru hızla ilerlerken son basamağa 29'a bastım bugün. 

nasıl oldu nasıl geçti anlamadım. 

eskiden çocukluğuma veda ederken üzüntü duyardım. şimdilerde ise gençliğime veda ediyorum. gün boyunca bunu düşündüm. hiçbir zaman vedalaşmaları sevmemişimdir. bir şeylerden bir yerlerden kopmak acayip zor gelmiştir bana. oysa şimdi hayattaki en değerli varlığımdan, sanki ilelebet sürecekmiş gibi pervasızca harcadığım gençliğimden kopuyorum. sanki o gençlik baharları uzak bir gezegende boşlukta yankılanıyor artık. `attila ilhan` diyordu ya "oysa ben akşam olmuşum. yapraklarım dökülüyor usul usul, adım sonbahar." daha iyi anlıyorum şimdi onu. yapraklarım yavaş yavaş dökülüyor. tüm bu fırtınalı yıllar boyunca beyhude bir çabayla bir yuva aramış durmuşum diyorum. solunmak için durup dinlenmemişim. ama bu son yıllarda durup durup kendi içime dönmüşüm. bir ışık bir ses bir yankı bulabilmek ümidiyle. biliyorum, ne kendimi ne dış dünyayı anlayamayacağım. niçin yuvarlak bir küre üzerinde oradan oraya savrulup güneşin etradında 29 kere döndüğüme anlam veremeyeceğim. şimdi o `fernando pessoa`'nın sorduğu apaçık sorudan kim alıkoyabilir beni: "heyhat! daha ne kadar sürecek bu?"

 vaktiyle etrafa ışık saçan parlak bir yıldızken artık yavaş yavaş sönmekte olduğumu hissediyorum. karanlığa doğru sönen sonsuz bir yokoluş bu.