insanlar gelir ve o muhteşem yalnızlığınızı bölerler acımasızca. işgal edilmiş bir şehirde yapılan katliam gibidir. tüm o soylu düşüncelerin kafası kesilir. yalnızlıklarınızda inşaa ettiğiniz o muhteşem anıtlar yakılır. artık siyasetten, durmadan yükselen araba fiyatlarından, binlerce kez anlatılmış anılardan, futboldan ya da kadınlardan konuşma zamanıdır...

Dil,varlığın evidir.” Diyor heidegger. derme çatma da olsa bir evimiz var. Fikirlerin ifade ediliş biçimi, çoğu kez fikirlerin önüne geçmiştir. Çünkü dil süsleyip püslediğimiz bir mucizedir. Durmadan, yorulmaksızın güzelleşebilen bir mucize...

İntihar fikri, yaşamak için bizlere gerekli olan yakıtı sağlayan bir benzin istasyonu gibidir. Tükendiğimizde bu istasyona uğrar. yakıtımızı doldurup, yola devam ederiz. Asla eyleme dökemeyecek kadar korkak olduğunu bilmek, aşağılanmanın en korkunç çeşididir...

Yaşamlarımız, elimize zorla tutuşturulan bir saatli bomba gibidir... ne zaman patlayacağını kestiremediğimizden telaşla oradan oraya koştururuz. Patladığında ise artık ne telaş ne korku ne de bizden eser yoktur...

‪Gerçek; sıkıcı, yavan, değersiz, bunaltıcı olduğundan kurgu çoğu zaman birkaç saatliğine de olsa yaşantımızı renklendirir. Bir film, bir Metin, bir düşünce veyahut. ‬

gerçekten kendini bilen kişi maruz kaldığı yaşam için ömrü boyunca şaşkınlık içerisinde olmalıdır. tüm sanatlar bu şaşkınlığı dile getirmek için vardır. ressam tuvale boyayı sürdüğünde, şair kalemi eline aldığında ve yönetmen kameranın başında yalnızca şaşkınlığını dile getirmektedir. 

yaşam karşısında hayretle donakalanlar gerçekten yaşamı deneyimlemişlerdir.