Sarhoşluk, sanki birbiriyle çatışma halinde olan kalbin ve aklın birkaç saatliğine barışması gibi.

 Sanat, Hiçbir zaman gerçekleşmeyecek dünyalara ait bir vaattir. İlüzyondur, Kandırmacadır. Veya ilahi bir güzellikle göz kırpan, kendisine çeken bir aşüftedir. Kanmak zevklidir.

Sanata kanarız çünkü kendi hayatımızın kandırmacası bir noktadan sonra gerçekmiş gibi görünür gözümüze. Bu sebeple ya kendimiz bir kandırmaca üretiriz ya başkalarınınkini tüketiriz.

Nietzsche bir mektubunda kız kardeşine: "ne yaşayanlar ne ölüler arasında kendimi yakın hissettiğim kimse yok." demişti. Yıllar geçtikçe bu duyguya daha çok kapılıyor insan. Artık böyle biri için bir arayış bile çok büyük çaba gerektiren bir şey

Kendinden başka gidebildiği bir yer olmaması da bir nevi tutsaklık değil midir aslında? İstem dışı bu tutsaklığa düşmek de cezası... İnsan, doğma cezasına çarptırılmış tek hayvandır.

Birisi çıkıpta zaman nedir? Diye sorsa bana. Şunu derim; 

İkimizi de kanlı dişleri arasında öğütecek gaddar bir canavardır.

En başta çocukluğumuzu aldı o keskin dişlerinin arasına. 

Ardından gençliğimizi...

Hayallerimizi...

Sevdiklerimizi...

Bu gaddar canavardan kaçınmanın bir yolu yoktur. 

Hiçbir tutamak yoktur. Eninde sonunda yuvarlanırız... 

Bugün tepemdeki güneşle göz göze gelmeye çalıştım. Ve istemsizce şöyle mırıldandım; "Güneş! derimi ısıttığın gibi ruhumu da ısıt..."

                                                               02.02.2019