''Şehvet topuklarımızı kemiren bir orospu gibidir. Ve ondan bir parça et esirgendiğinde bir parça ruh için yalvarmayı çok iyi becerir...''
-Fredrich Nietzsche
varoş mahallelerin birinde yıkık dökük bir binanın giriş katında yasa dışı çalışan bir hayat kadınıyla ilk cinsel münasebetim olmuştu. cep telefonumu satıp kadına gitmiştim. günler öncesinden yaşayacağım tensel hazzın hayalini kuruyor, nasıl davranmam gerektiğini kafamda sürekli tasarlıyordum. bunun dışında “tecrübeli” arkadaşlarımdan bir şeyler öğrenmeye çabalıyordum. söylediklerini dikkatle dinliyor. ne yapmam gerektiğini sıkı sıkı tembihliyordum kendime. ama o beklenen an geldiğinde, şehvetin dehşet dolu çekiciliği ruhumda ürpertilere yol açmaya başladığında tüm o tavsiyeler, yatıştırmalar, kendi kendine verilen sözler anlamını yitirmişti. içeri girdiğimizde birbirinden farklı üç tane kadın oturmuş umarsızca sigaralarını tüttürüp, sıradaki ''erkeği' bekliyorlardı. tanrı'nın, adem'in kaburgalarından yarattığı kutsal bedenleri üzerinde parasıyla birkaç dakika kiracı olarak gidip gelen aşağılık herifleri bekliyorlardı. o aşağılık heriflerden biri de bendim.! 18 yaşındaydım. hayatımda ilk defa bir kadına dokunacaktım. sıcak çıplak kadın vücudunun büyüleyici yumuşaklığını iliklerime kadar hissedebilecektim. ilk defanın tüm heyecanı, korkusu, tedirginliği, acemiliği üzerimdeydi. işaret parmağımla ortada duran, sarışın balık etli kadını gösterdim. ve içeri gidip onu beklemeye koyuldum. hiçbir bekleyiş bu denli heyecanlı, ürpertici aynı zamanda utanç verici olmamıştı. aşağılık duygusundan kurtulamıyordum.. 'allahım, ne işim var burada?'' bu etrafa saçılmış peçetelerin bu sidik kokan odanın, küf tutmuş tavanın ortasında. hamam böceklerinin şahitliğinde soyunmaya çalışmak ne denli bir aşağılık duygusudur kimse bilemez. hem bir çaylak ne denli başarabilir bir kadına sahip olmaya.? tüm vücudu üzerinde nasıl keşfe çıkabilir? hangi ara beyaz, çıplak et yığını üzerinde hakimiyet kurabilir? şırıl şırıl akacak olan döl'ün sonrasında gelecek olan utancın kızarıklığını kim saklayabilir?
kadın içeri girdiğinde çarpıcı acemiliğimi tüm çıplaklığıyla gözlemlemişti sanırım. öyle ki sürekli azarlamalarına bile maruz kalıyordum. göğüslerini ağzıma alıp emmeye başladığımda heyecanım birazcık yatışmıştı. bir erkek olduğumu iliklerime kadar hissediyordum. hayatımda yeni bir dönem başlamıştı sanki. sanki, tüm hayatım boyunca bu muhteşem başlangıcı bekliyormuşum gibi bir duyguya kapıldım. bu kadın etiyle, kemiğiyle, göğüsleri ve sessiz yüzeysel inlemeleriyle bir kaç dakika daha benimdi.. kurban olarak cep telefonumu verdiğimi umursamadan üzerinde gidip gelmeye başladım. o da bir eğitici edasıyla ne yapmam gerektiği konusunda direktifler veriyordu. her söylediğini anlayabildiğim kadarıyla uymaya çalışıyordum. budalaca hareketler yapıyor, gülünç duruma düşüyordum. beceriksiz girişimlerle yeni yeni pozisyonlar denemeye çalışıyordum. yeni şeyler denedikçe daha çok elime yüzüme bulaştırıyor. kadının, kıkırdamalarına vesile oluyordum. eminim benim gibi günde onlarca toy bu hayat kadınının gülümsemelerine vesile oluyordu. onu bu bataklığın içinde güldürebilmekte bir erdem sayılır. ama o anda bu düşünceden çok uzaktım. ama şunu içimden geçirdiğimi net hatırlıyorum. kendi kendime ''tamam artık geçti heyecanın bundan sonra her fırsatta gelip bu kadınla beraber ol. ve ileri ki yıllar için tecrübe kazan..'' tanrım, ne boş bir öğrenme isteği. oysa ki o yıllardaki enerjimi, hevesimi edebiyat, sanat, felsefe, bilim ya da başka bir alan için harcasaydım bugün çok daha farklı yerlerde olabilirdim. ama işte o yıllarda şehvet denen o gaddar canavar zayıf bünyemle alay eder gibi güreş tutuyor. her seferinde tekrar tekrar beni yere seriyordu. iradem bütünüyle bu canavara teslim oluyordu. zihnimi bulandırıyor. soylu ve güzel düşüncelerin önüne set çekiyordu. kim kaçabilmiş o yaşlarda bu canavarın elinden? kadınlar, uyanık 16 saatimin 10 saatinin hırsızıydılar... onları düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. okulda, sokakta, çarşıda, pazarda, televizyonda her yerdeydiler. ama bir tek hayatımda değildiler. onları gördüğümde yutkunamıyordum. gözlerimi ritmik yürüyüşlerinden, beyaz ipeksi yumuşaklıktaki tenlerinden ve iri yuvarlak mucizevi göğüslerinden alamıyordum. onları gördüğümde nietzsche'nin deyişiyle ''onu bana kurban olarak ver..'' diye yalvarıyordum. bunun ne denli aciz bir haykırış olduğunu şimdi 26 yaşımdayken öğreniyorum. ama işte büyümek dediğimiz şey bu. büyümenin, vücudunda ve ruhundaki korkutucu aynı zamanda göz alıcı büyüsünü hissettiğinde tüm varoluş bir anlam kazanmaya başlıyor. sanki; hayat, 26 yaşındayken bu başlığı görüp ilk cinsel deneyiminin yıllar geçse de üzerinde bıraktığı etkiyi tarihe not düşmekle başlıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder